Stream Of Passion maakte enkele weken geleden al bekend dat ze 2011 op een speciale manier wilden afsluiten met een speciale show. Deze show vond afgelopen woensdag, 28 december, plaats in Tivoli De Helling te Utrecht. Het was al vrij vroeg behoorlijk druk buiten, wat eigenlijk wel te verwachten was. De zaal stond vol en zo te voelen aan de sfeer had iedereen er zin in. Sommige mensen in het publiek kwamen vooral voor de gastartiesten, iets wat niet raar is als je de lijst met namen zag; zangeressen Marjan Welman (Autumn) en Charlotte Wessels (Delain), zanger Jeroen van Riet alias Jay Scar (My Favorite Scar) en producer en toetsenist Joost van den Broek (ex-After Forever) waren van tevoren al aangekondigd als ‘special guests’, maar er werden ook diverse verrassingen beloofd.
Om half 9 kwam de band het podium op; zangeres Marcela gekleed in een lange rok met daarop een korset en een bolero eroverheen, heel feestelijk, waardoor je gelijk ook wist dat het een speciale avond zou gaan worden. De overige bandleden eigenlijk niet anders dan normaal. Na twee of drie nummers vertelde Marcela dat het voor één van de fans een extra speciale avond was, omdat het voor hem zijn vijftigste Stream Of Passion concert was. Hij werd het podium op geroepen voor een award, en Marcela zei ‘Dus, als je ooit aan de vijftig concerten komt, laat het weten, dan krijg je ook een award!’
Marcela gaf een korte uitleg over de bedoeling van de avond; dat er gastartiesten aanwezig zouden zijn en ze een aantal verrassingen voor ons in petto hadden, maar ook dat er eerst een elektrische set werd gespeeld, daarna een akoestische en ten slotte nog een elektrische set.
Het laatste nummer van de elektrische set was ‘This Endless Night’. De band ging even van het podium af, er werd nog een keyboard op het podium gezet en Marcela en toetsenist Jeffrey kwamen het podium op. Marcela had zich in die korte tijd omgekleed naar een kort jurkje met een brede riem, wederom feestelijk.
Marcela vertelde dat ze vroeger al veel aan klassieke zang deed, maar dat al lange tijd niet had gedaan en het sinds kort weer heeft opgepakt en dat ze deze avond voor het eerst in jaren weer een klassiek stuk zingt voor publiek. Het klassieke stuk wat ze zong is ‘Je Veux Vivre’ van Charles Gounod uit de opera ‘Romeo et Juliette’. Kende het niet, maar het klonk prachtig! Marcela ging één keer heel even de fout in, maar kon daar zelf wel om lachen en herpakte zich prima. De rest was allemaal mooi zuiver en ook het pianospel eronder klonk erg goed, kan wel zeggen dat ik torenhoog kippenvel op m’n armen had staan, en dat gebeurt niet vaak! Na afloop van dit stuk kregen Marcela en Jeffrey (en vooral Marcela, naar mijn idee) een oorverdovend applaus, en terecht. Ook kondigde Marcela voor ‘Deceiver’ de eerste gast aan, violist Ben Mathot. Ben speelde een prachtige solo als intro, en ‘Deceiver’ werd akoestisch gespeeld, iets wat heel erg wennen was, omdat ik dit niet gewend was van Stream Of Passion. Maar het klonk geweldig!
Vervolgens kwamen er twee gasten het podium op; Jay en Joost. Marcela vertelde dat ze niet een nummer van Stream Of Passion zouden spelen, maar een nummer van My Favorite Scar, gelijknamig aan de band. Normaal gesproken een vrij ruig nummer, maar voor deze gelegenheid hadden ze hem helemaal uitgekleed en werd ie met alleen pianobegeleiding gespeeld, heel intiem! Na Jay en Joost was het de beurt aan Marjan om een nummer mee te doen, dit keer werd ‘Spark’ akoestisch gespeeld. Mooi nummer, maar vooral een mooie uitvoering en leuke interactie tussen Marjan en Marcela!
Na ‘Spark’ werd ‘Open Your Eyes’ gespeeld, een speciale versie met Ben die een geweldige solo weggaf! Hierna zei Marcela dat ze het nu komende nummer al heel lang eens live wilde zingen, en dat ze Joost bereid heeft gevonden het nummer op piano te willen spelen. Het gaat om het nummer ‘Muscle Museum’ van Muse. Ik vond het erg gaaf om Joost weer eens op het podium te zien, want het was alweer een paar jaar geleden dat ik hem zag met After Forever. Ook weer een erg mooie uitvoering! Het laatste nummer van de akoestische set was ‘Far And Apart’, waar Marcela bij zei dat ze hoopte dat ze het droog kon houden, omdat het nummer gaat over familie en vrienden die je maar weinig ziet omdat je er ver vandaan bent, en het zeker in deze periode erg moeilijk is om je familie te moeten missen. De sfeer tijdens het nummer was dan ook heel anders; veel intiemer en gevoeliger.
Hierna was het tijd voor de laatste elektrische set, met veel hoogtepunten. Het eerste hoogtepunt was het nummer ‘Games We Play’ waar Jay weer het podium op kwam om mee te zingen. Normaal gesproken is het al een stevig nummer, maar de zware zang van Jay gaf een extra dimensie, vooral in combinatie met de prachtige stem van Marcela. Na ‘Games We Play’ kondigde Marcela een volgende verrassing aan. Een nummer wat niet zozeer van Stream Of Passion is, maar wel ooit op een single van hun verschenen is; het nummer ‘Computer Eyes’ van Ayreon. Ook met dit nummer zong Marjan weer mee. Aan het eind werden de gitaarsolo’s mooi afgewisseld tussen gitaristen Eric en Stefan.
Na ‘When You Hurt Me The Most’ werd het al wat oudere ‘Out In The Real World’ gespeeld. Ook tijdens dit nummer speelde Ben weer mee, en werd er door het publiek luid meegezongen.
Vervolgens werd de nog enige gastartiest aangekondigd die nog niet op het podium was geweest, en dat was Charlotte. Ze zong mee op het nummer ‘Broken’, een vrij stevig nummer. Ze zong dit prima en was goed bij stem. Vooral de combinatie tussen de wat meer pop-achtige stem van Charlotte en de klassiekere stem van Marcela was erg mooi.
Hierna werd ‘Wherever You Are’ aangekondigd. Marcela zei dat Marjan weer mee kwam doen, en dat ze verder geen gastartiesten hadden. Des te groter was dus de verrassing toen Joost met zijn keytar op kwam om samen met gitarist Stefan de solo te spelen. Erg gaaf om Joost weer zo uit zijn dak te zien gaan!
Het volgende nummer wat gespeeld werd, was ‘Street Spirit’, een cover van Radiohead. Ook met dit nummer zong Charlotte weer mee, iets wat mij niet echt verbaasde, omdat ik weet dat Charlotte een groot fan van Radiohead is. Wederom een mooie combinatie tussen Charlotte en Marcela, en ook heel leuke interactie.
En toen werd het laatste nummer aangekondigd en gespeeld, ‘Haunted’. Wat mij betreft een prima afsluiter van deze prachtige avond die uiteindelijk toch ruim 2,5 uur heeft geduurd!
Zo, nou, eindelijk weer eens een berichtje van deze kant Mijn vorige blog was helemaal verouderd en had ik al bijna een jaar niks meer geplaatst, en hij kon niet meer geopend worden, dus bij deze een hele nieuwe!
Ik typ deze blog vanaf WordPress versie 3.2.1, en daarvoor moest ik mijn PHP versie upgraden van 4 naar 5, dus ik ben weer helemaal up-to-date
Mijn laatste blog ging over het Hojokamp en dat was een hele ervaring! Het heeft me enorm veel opgeleverd, en daar ben ik nog elke seconde dankbaar voor; alle begeleiders, kookploegmensen, organisatie en kampgangers hebben ervoor gezorgd dat ik me thuis voelde en geaccepteerd voelde. Sinds die tijd is er veel veranderd; ik ben naar een nieuwe school en nieuwe opleiding gegaan, heb nieuwe mensen leren kennen, veel meer zelfvertrouwen gekregen en veel nieuwe ervaringen opgedaan. Ik merk ook dat ik veel beter in m’n vel zit
Als eerste dus school; vorig jaar augustus ben ik begonnen met MBO Mediavormgeving op het DaVinci College in Dordrecht; het begin ging heel makkelijk, en daarna ook nog, maar in december is mijn opa helaas overleden en toen ging het een beetje bergafwaarts Maar gelukkig heb ik me hervat en ben ik er weer tegenaan gegaan. Helaas was dit niet genoeg, en moet ik een half jaar overdoen na de vakantie om de dingen in te halen en herkansen die ik gemist heb of onvoldoende heb gemaakt. Wel jammer, want ik was aangenomen bij een heel tof stagebedrijf waar ik een hele gave opdracht en uitdaging had! Heb wel vertrouwen in komend half jaar, want de docenten zeggen allemaal dat ik wel talent heb Ik ga wel het eerste half jaar m’n klasgenootjes missen, want die zijn op stage
Natuurlijk heb ik nog veel meer meegemaakt; ik ben voor het eerst naar PANN geweest vorig jaar september, en in oktober en dit jaar in maart ben ik ook geweest, echt een superleuk feest en ik wil echt vaker!
Sinds november vorig jaar ben ik vrijwilliger bij Stichting Outway; de stichting die ook het Hojokamp organiseert ^^ Ik maak deel uit van het Vormgevingsteam, waarvoor ik inmiddels al twee kampboekjes heb gemaakt
Ook ben ik weer een aantal keer naar Delain geweest, waarvan 1x in Keulen, en dat was ook superleuk! Had ze veel te lang niet gezien, dus lekker staan socializen enzo, en een paar dagen later speelden ze in Zwolle, wat ook weer heel tof en gezellig was ^^ Laatste tijd weinig concerten meer bezocht; veel bezig geweest met school vooral.
Ook heb ik sinds mei een heel tof baantje! Ik werk als fotografe bij de DVN (Diabetes Vereniging Nederland) Ik fotografeer de activiteiten van de SugarKids (voor kinderen t/m 16 jaar); ze hebben onder andere een Bosdag en sportdag, maar ook diverse kampen, onder andere in samenwerking met Vinea en Xapp (Actiekamp, Kookkamp, Musicalkamp en nog meer), en dat is zó leuk om te fotograferen Ik reis heel Nederland door, en krijg er nog voor betaald ook!
Verder heb ik echt heel veel meegemaakt en weet ik de helft al niet meer, maar dit was voorlopig weer even een update Ik wil proberen zeker vaker te bloggen, want het is zo leuk ^^
Voor de liefhebbers hier nog mijn blog over het Hojokamp van vorig jaar:
Als je me voorheen zou vragen wat het Hojokamp is, dan had ik gezegd ‘Een kamp voor homojongeren, waar ik heenga’, maar die betekenis is zó veranderd sinds ik geweest ben…Mensen hebben nogal eens vooroordelen van ‘Er zal vast alleen maar seks zijn’, of ‘Er wordt vast veel gezopen’, maar geen van dit is waar! Seks, drank en drugs zijn ten strengste verboden, wat eigenlijk alleen maar goed is voor de sfeer!
Het is een kamp waar je trots mag zijn dat je homo of lesbisch bent, je helemaal jezelf kan zijn, je last hebt van een benedenbuurman die snurkt, en waarvan je het voelt als hij beweegt omdat het bed heen en weer gaat, waar de begeleiding geen echte begeleiding is, maar juist één van de groep is, waar je gesteund wordt door dik en dun, waarbij je keihard meezingt met Guus Meeuwis tijdens de afwas, en waar je ook polonaises tijdens de afwas houdt, waar niet raar wordt gekeken als je ‘aparte’ kleding aanhebt, en waar je met iedereen kunt praten. Een kamp waar je huilend weggaat, niet omdat je heimwee hebt naar huis, maar omdat je je zo bent gaan hechten aan alles en iedereen, en als je thuis bent, dat je moet wennen aan alleen in een kamer slapen en niet wakker worden van de leiding die je wakker maakt. De kampdans thuis willen doen, omdat je het zo geweldig vindt, terwijl je aan het begin van de week zei ‘Ah man, zo kinderachtig!’. Een kamp waarbij je gaat houden van alles en iedereen, waar gezongen wordt voor de jarigen en je van iedereen op het kamp 3 zoenen krijgt en gefeliciteerd wordt. Het is echt een kamp van goud! Of zoals de vrijwilligers op de Bonte Avond zongen:
“Het is een kamp,
Die je normaal alleen in films ziet,
Het is een kamp,
Die wordt bezongen in het mooiste lied,
Het is een kamp waarvan ik dacht,
Dat ik hem nooit beleven zou,
Maar deze keer beleef ik hem met jou!”
Wat hebben we eigenlijk allemaal gedaan?
Op maandag moesten we om 1 uur in Eindhoven verzamelen, dus ik had met wat mensen uit de richting van Rotterdam afgesproken om gezellig samen te reizen, en ik zou de trein van 11.32 in Dordrecht pakken. In Dordrecht aangekomen, kwam ik al iemand tegen, dus hebben we samen staan wachten op de trein. Ik kreeg een smsje dat de rest van de groep helemaal achterin de trein zat, dus moesten we nog hard gaan rennen ook met onze koffers. Toen we eenmaal goed en wel zaten, konden we lekker uitblazen en kennismaken met de andere kampgangers die bij ons zaten. Heel veel gelachen, en heel gezellig natuurlijk! In Eindhoven aangekomen, zagen we al snel een aantal mensen met de blauwe ‘Outway’ t-shirts staan, die ons de weg wezen naar de stationshal, waar al een grote groep met mensen stond. Je moest je aanmelden, en vervolgens je kinderfoto inleveren, en toen was het wachten tot we naar de bus konden.
Rond half 2 konden we dan eindelijk richting de bus, en rond kwart over 2 waren we op de kamplocatie. Daar aangekomen zijn we begonnen met wat te drinken en een welkomstwoord. Daarna met de kennismakingsspellen en de groepsindeling. Het eerste spel was ‘hand-in-hand’, en dat heeft niks met Feyenoord te maken, mocht je dat denken De eerste persoon vertelde iets over zichzelf, en als iemand een gelijkenis hoorde, sloot hij/zij aan, en zo ging het verder. Best leuk!
Daarna moesten we de enveloppen openmaken die we in de bus hadden gekregen. In de envelop zat een brief met een cijfercode, en als je die ontcijferde met behulp van een cirkel, dan kwam je op de naam van een teamlid, en zo werd je hele team bekend. Na het uitvinden van het team gingen we in een kring zitten, en werd er een groot kartonnen vel met daarop de kinderfoto’s van de groep. De groep moest raden van wie de foto was, en aan de hand daarvan stelde je jezelf een beetje voor. Na deze kennismakingsronde, gingen we ‘speeddaten’. We werden in twee rijen verdeeld en gingen tegenover elkaar zitten, en we moesten dingen aan elkaar vragen. Na het speeddaten kregen we een rondleiding door de kampeerboerderij, en mochten we gaan kijken waar iedereen sliep en was er gelegenheid om je koffer naar je kamer te brengen.
Na het zoeken van de kamers, gingen we de kampdans voor de eerste keer doen, en daarna gingen we eten; patat en rösti met Zweedse gehaktballetjes van de Ikea Na het eten hadden we nog een soort ‘high tea’ met allemaal chocola, soesjes en mini-toempoucen. Daarna was het tijd voor de eerste keer corvee. Wij moesten een spel gaan doen; het ‘Paden-spel’. Je moest de weg in een 100-vlak zien te vinden, maar je mocht niks zeggen, alleen wijzen naar vlakken. Voor ieder vlak wat je verkeerd stapte, gingen er Hojodollars af van het begin bedrag. We hebben heel erg hard gelachen, want iedereen maakte de meest gekke geluiden bij de aanwijzingen. Het begin bedrag was 20.000 Hojodollars, en aan het eind van het spel hadden we 19.000 over, best goed dus!
Toen kregen we de opdracht om onze foute outfit aan te trekken. Iedereen werd getransformeerd; er liepen elfjes rond, cupido’s, maar ook mensen met een hele foute combinatie. In deze outfit begonnen we met de kampdans, waarna we de Skilldrive gingen doen. Ieder team kreeg een kleur toegewezen, en moest een teamcaptain uitkiezen. De teamcaptain moest de vragen ophalen bij de spelleiders, en ook weer inleveren. Voor iedere goed beantwoorde vraag kreeg je Hojodollars. Er zaten ook opdrachten tussen, en afhankelijk van de originaliteit, kreeg je ook Hojodollars. Na de Skilldrive deden we stoelendans, en ik ben nog best ver gekomen Helaas heeft er niemand uit ons team gewonnen, maar we hebben wel lol gehad! Na de stoelendans hadden we nog Limbo-dansen; iets wat ik totaal niet kan, maar dat geeft niet
Vervolgens kregen we nog een voorstelling van MindMix, een theatergroep die door middel van een toneelstuk voorlichting geeft over seksuele diversiteit op middelbare scholen. Heel interessant, en ook heel grappig op sommige stukken. Na de voorstelling hadden we nog de tijd om per team te discussiëren over de voorstelling, wat bij ons niet zo lekker liep. Na de discussie was het tijd om naar bed te gaan, al ging slapen niet echt lekker. Ik was heel erg moe, maar slapen ging niet omdat ik zoveel indrukken had gehad die dag. Uiteindelijk lag ik te slapen, maar om 5 uur werd ik (en de rest van mijn slaapkamer en de slaapkamer naast de onze) wakker van een keiharde klap, gevolgd door ‘au au au’. We dachten allemaal dat er iemand gevallen was van zijn bed, en hebben nog even liggen praten, maar niet veel later zijn we weer in slaap gevallen.
De volgende ochtend werden we gewekt door de leiding, en wilden we toch weleens weten wat er nou was gebeurd, dus iemand ging dat vragen en toen bleek dat er een jongen in zijn slaap van zijn bed gesprongen was, niet zo fijn dus.
Om 9 uur was het tijd om te ontbijten, maar eerst dus de kampdans, want dat was iets wat we iedere keer vóór het eten moesten doen. Ontbijt was Frans, dus lekker met croissants en brie Na het ontbijt moest ons team afwassen, wat heel gezellig was Lekker mee staan zingen met de muziek, en we hebben zelfs Hojodollars verdiend omdat we zo snel klaar waren en zo lekker bezig waren
Na de afwas was het tijd om aan de Teamtalks te beginnen. We hebben heel lang besteed aan de coming out verhalen van de teamleden, die stuk voor stuk heel bijzonder waren. Het was heel raar om te zien dat de één hele goede en positieve reacties kreeg van zijn/haar omgeving, terwijl de andere juist het tegenovergestelde had meegemaakt. We werden onderbroken door de lunch, en tijdens de lunch werd ik gebeld door m’n moeder dat m’n opa in het ziekenhuis lag, en dat hij mij wilde zien. Ik heb overlegd met de teambegeleiding, en besloten dat ik ‘s middags naar huis zou gaan. Na de lunch gingen we verder met de Teamtalks, en daarna was het tijd voor de Spionnentocht. Helaas kon ik niet meedoen, want op het moment dat de Spionnentocht begon, werd ik opgehaald door mijn moeder. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn team, die allemaal heel lief reageerden en hoopten dat ik terug zou komen op donderdag, en ben naar huis gegaan. Onderweg natuurlijk de oren van het hoofd van mijn moeder en oma gekletst, want ik had echt heel veel te vertellen.
Woensdagavond ben ik even bij opa geweest, en alles was gelukkig goed, en hij mocht vrijdag naar huis. Dat betekende dus dat ik donderdagochtend gewoon weer terug kon naar kamp!
Donderdagochtend was ik dus om half 7 al wakker, want ik moest om 9 uur op kamp zijn, en dus om half 8 weg. Onderweg lekker meegezongen met de muziek en geen files gehad, en om iets voor 9 uur was ik weer op kamp. Mijn tas naar de slaapkamer gebracht, en weer naar beneden om iedereen gedag te zeggen. Iedereen was heel blij me weer te zien en vroeg hoe het met opa ging, wat ik echt heel lief vond!
Toen was het dus tijd voor de kampdans, en het ontbijt. Ik had nog niet veel gegeten, dus heb gezellig meegegeten; worstenbroodjes Na het eten gingen we workshops doen. We begonnen met de workshop HIV. We zaten met 2 teams bij elkaar, en er waren 2 mannen die de workshop gaven. Beide mannen hebben zich voorgesteld, en gezegd dat ze aan de hand van onze vragen dingen wilden vertellen. Er waren genoeg vragen, en we hebben een uur kunnen vullen met alles wat er gevraagd en verteld is. Na deze workshop gingen we naar de workshop ‘Flirten’. De meneer die de workshop gaf, vertelde eerst iets over lichaamstaal, waarna we allemaal een briefje kregen met 3 emoties erop, en we in groepjes ingedeeld werden. Iedereen moest één emotie uitkiezen, en die uitbeelden, en je groepje moest dan raden wat je emotie was. Sommige waren makkelijk, andere waren moeilijk.
We kregen ook filmpjes te zien, en we kregen uitleg over signalen die mannen en vrouwen afgeven als ze flirten. Wat wel opvallend was, was dat sommige signalen die vrouwen normaal geven, door de jongens werden herkend, en vice versa. Na de workshop kregen we allemaal nog een reader mee met de informatie die we hebben gehoord, en toen was het tijd om te gaan lunchen.
Na de lunch was het tijd voor onze laatste workshop; Seksualiteit. Ieder teamlid kreeg een envelop met daarin een brief waar een vraag of stelling op stond, die je besprak met je team. Onze begeleidster moest weg, want haar vriendin is zwanger en ze moesten naar de 20 weken echo.
Na de laatste workshop was het tijd om onze act voor de Bonte Avond voor te gaan bereiden, iets waarvan we dachten dat het moeilijk zou zijn. We hebben ongeveer 3 uur zitten verzinnen en uiteindelijk hadden we een heel mooi verhaal bedacht voor ons toneelstukje. Toen was het dus tijd om rekwisieten bij elkaar te zoeken, en onze begeleidster te bellen om te vragen of de baby een jongetje of meisje wordt, want we hadden een verrassing geregeld. De baby wordt een jongetje, dus we moesten nog snel, binnen een half uur, 90 beschuitjes smeren en beleggen met blauwe muisjes (en roze, voor het geval het jongetje later homo blijkt te zijn ). Precies toen we klaar waren, kwam onze begeleidster aangelopen, en was het aan ons dus de taak om te zorgen dat zij de 2 mensen met dienbladen met beschuitjes niet zou zien. Wij hebben haar dus gefeliciteerd, en toen meegenomen naar buiten, waar de twee mensen met de beschuitjes naar buiten kwamen. De beschuitjes waren een groot succes, en er werd goed van gegeten!
Toen was het dus tijd om onze begeleidster in te lichten over ons toneelstukje op de Bonte Avond, en te gaan oefenen. Na het oefenen was het tijd om te gaan eten, en wat smaakt er beter dan een barbecue? Na het eten dus de rekwisieten gemaakt en opgezocht, en toen was het dus tijd om ons klaar te maken voor de Bonte Avond. Als eerste was er een team aan de beurt dat ging dansen op de muziek van ‘Lady GayGay’. De volgende act was een team die een veiling hield, iets wat opzich wel leuk was, maar wel heel langdradig en saai, helaas…Het derde team ging iets zingen, wat heel mooi gedaan was, en ook heel leuk!
Vervolgens waren wij aan de beurt, met ons verhaal over Swans en Mietje in het Pootjesbos. Het begon met onze teambegeleidster en een teamlid die op de bank zaten; de teambegeleidster was zogenaamd de dochter van het teamlid, en had een roze pyjama aan, een knuffel en een kussen. Kindje zegt ‘Pappa, lees je nog een verhaaltje voor?’, en pappa begint. ‘Ik zal je een verhaal vertellen over Swans en Mietje in het Pootjesbos’. Swans en Mietje komen op; Swans heeft een zwart strak rokje aan, en Mietje heeft rubber handschoenen aan en een vaatdoekje en afwasmiddel in z’n handen, want hij heeft smetvrees.
Swans en Mietje waren een beetje aan het cruisen in het Pootjesbos, en ze hadden een leuk plekje gevonden, dus ze gingen liggen, en toen kwam de Boze Feeks aangelopen, die haar Lesbische Waterlelies liet dansen. Eén van de Lesbische Waterlelies roept ‘Ik ruik vrouwenvlees!! Ohnee, het zijn Swans en Mietje maar…’, en de Lesbische Waterlelies rennen achter Swans en Mietje aan en verdwijnen uit beeld. Kindje vraagt ‘Pappa, wat is lesbisch?’, en vader zegt ‘dat vertel ik de volgende keer.’
Swans en Mietje vervolgen hun pad en kunnen niet verder omdat Door-een-doosje in de weg staat. Ze proberen Door-een-doosje wakker te krijgen door te schudden, maar dat werkt niet. Mietje komt op het idee om iets te stoppen in één van de gaten in de dozen van Door-een-doosje, en Swans haalt een piepschuim piemel tevoorschijn. Swans wil de piemel in één van de gaten stoppen, maar Mietje moet hem eerst schoonmaken, net als Door-een-doosje. Als Mietje de piemel in één van de gaten stopt, wordt Door-een-doosje wakker en roept ‘Knibbel, knabbel, knoosje, wat zit er in mijn doosje?’. Door-een-doosje loopt een paar stappen, en dan valt de piemel eruit. Mietje stopt de piemel opnieuw in Door-een-doosje, en Door-een-doosje verdwijnt uit beeld.
Swans en Mietje komen vervolgens bij het Bordeeltje van Tepelstreeltje, waar Assepetster net bezig is met de Nichterige Wolf. Assepetster zegt ‘Oh wat een leed, totdat ik weet hoe mijn baas heet!’
Dan verschijnt Tepelstreeltje met veel bombarie, en roept ‘Niemand weet, niemand weet, dat ik Tepelstreeltje heet!!’. Assepetster rent op Tepelstreeltje af en roept ‘Jij heet…Tepelstreeltje!!!’, en rent achter Tepelstreeltje aan met haar zweep. De Nichterige Wolf blijft achter en zegt ‘Nouja zeg, ze levert ook maar half werk, dat vind ik niet kunnen! Maar ik heb wel honger gekregen…Hmm, ik zie daar twee lekkere hapjes, ik denk dat ik Swans en Mietje maar op ga eten!’, en hij rent achter Swans en Mietje aan. Swans en Mietje roepen ‘Waar zijn de Lesbische Waterlelies als je ze nodig hebt?’, waarna Roodpotje op komt en zegt ‘De Lesbische Waterlelies zijn bezet, maar ik kan jullie helpen met mijn hakbijl!’. Roodpotje rent de Nichterige Wolf achterna en doodt hem met haar hakbijl.
Swans en Mietje gaan naar huis, en vinden op weg naar huis iets op de grond. Swans raapt het op, en zegt ‘Hey, kijk! Er ligt iets op de grond!’ Mietje zegt ‘Niet oprapen, dat is vies!’. Mietje maakt het schoon, en Swans zegt ‘Wat is het?’, waarop Mietje zegt ‘Ooh, een condoom!’, Swans vraagt ‘Waar is dat voor dan?’ en Mietje antwoordt ‘Dat is voor veilige seks’. Swans zegt ‘Ohja, want dat is heel belangrijk!’. Ze vervolgen hun tocht naar huis, en leven nog lang en gelukkig, én SOA vrij, want dat is belangrijk!
Kindje zegt: ‘Pappa, wat kan jij mooie verhalen vertellen!’
Wij kregen een staande ovatie en moesten 3 keer terug komen voor een buiging, dat gaf echt een enorme kick gewoon! We waren dan ook heel blij dat iedereen uit het publiek het unaniem eens was dat onze act het beste was
Na onze act kwam er een toneelstukje van het laatste team, en die speelden dat er blind dates waren. Ook heel leuk bedacht, en ze gebruikten wat dingen uit de workshop flirten van ‘s middags.
Na het laatste team was het tijd voor de act van de vrijwilligers. Ze zongen een liedje ‘Het is een kamp’, met de muziek van ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis. Prachtig moment, en iedereen zong mee op een gegeven moment.
Daarna was het tijd voor het feest; lekker dansen, polonaises, gek doen en uit je dak gaan op nieuwe nummers en gouwe ouwe. Het feest duurde nog tot een uur of 2, en toen was het tijd om naar bed te gaan. Ik sliep bijna gelijk, want ik was heel erg moe. Werd de volgende ochtend om kwart voor 9 wakker, en om half 10 gingen we ontbijten. Laatste keer ontbijt op kamp, buiten dit keer omdat het zulk lekker weer was. Ook dit keer had het keukenteam hun best gedaan; er waren broodjes, watermeloen, druiven, en nog véél meer.
Na het eten hadden we de laatste Teamtalk, ‘Coming in’ genaamd. Hierin bespraken we alles wat we de afgelopen dagen geleerd, beleefd en ervaren hadden, wat uitmondde in een vrij emotioneel gesprek, waarbij bijna iedereen traantjes wegpinkten. We besloten de Teamtalk met een rondje ‘Spin the bottle’, waarin we een complimentje moesten geven aan degene waarbij de fles terechtkwam.
Het was tijd om voor de laatste keer te corveeën, en wij mochten de keuken doen. Met z’n allen af staan wassen en keihard meegezongen met de muziek van Guus Meeuwis, en zelfs nog een polonaise gehouden in de keuken. Toen kwam ‘Het is een nacht’, en toen gingen we met z’n allen het kampliedje zingen van de vrijwilligers, en toen kwamen de tranen weer. Na de corvee moesten we naar buiten, waar we de uitslag van de Hojodollars kregen. Wij werden laatste, maar kregen toch een troostprijs; een foto van ons team! Helaas sta ik niet op de foto, en daarom hebben we de foto opnieuw laten maken. Toen was het tijd voor de lunch, die ook weer goed verzorgd was. Na de lunch de groepsfoto’s, en daarna de bedankjes van de organisatie aan iedereen die geholpen heeft, en vooral ook aan de deelnemers. Toen was het tijd om ons tasje met goodies op te halen, en afscheid te nemen van elkaar. Iets wat heel moeilijk was. Iedereen stond bijna te huilen, en zelfs de vrijwilligers. Toch iets wat je heel erg raakt, maar wel de rest van je leven bij je blijft, net als alle andere herinneringen die je aan het kamp hebt.
Ik heb samen met de vrijwilligers alle andere deelnemers uitgezwaaid, omdat ik met de auto was. Daarna dus naar huis gegaan, en ik werd persoonlijk door alle vrijwilligers uitgezwaaid, echt heel lief!!
Thuisgekomen natuurlijk alles verteld, en ik raak nog steeds niet uitgepraat. Ben blij dat ik al m’n teammaatjes nog op msn of via mail kan bereiken, en hoop dat we snel kunnen afspreken omdat ik iedereen mis!
Iedereen nogmaals bedankt voor de enorm toffe week, hopelijk zien we elkaar snel weer
Mijn vorige blog was helemaal verouderd en had ik al bijna een jaar niks meer geplaatst, en hij kon niet meer geopend worden, dus bij deze een hele nieuwe!
Maar gelukkig heb ik me hervat en ben ik er weer tegenaan gegaan. Helaas was dit niet genoeg, en moet ik een half jaar overdoen na de vakantie om de dingen in te halen en herkansen die ik gemist heb of onvoldoende heb gemaakt. Wel jammer, want ik was aangenomen bij een heel tof stagebedrijf waar ik een hele gave opdracht en uitdaging had! Heb wel vertrouwen in komend half jaar, want de docenten zeggen allemaal dat ik wel talent heb 